MATINEES

Het Oscargenomineerde THE SNOWMAN (Dianne Jackson, 1982 - 25') is een Britse animatiefilm gebaseerd op het gelijknamige boek. Aan de hand van prachtige beelden en meeslepende muziek vertelt de film het verhaal van de jongen James die een sneeuwpop maakt op een mooie winterdag. Om klokslag middernacht, komt de sneeuwpop tot leven. Die herinnert zich plots dat hij naar een feest voor sneeuwpoppen moet en neemt James mee op reis. Samen vliegen ze door de lucht naar de Noordpool.

Dertig jaar na de eerste film verschijnt THE SNOWMAN AND THE SNOWDOG (Hilary Audus, 2012 - 24'). Dit keer ontmoeten we Billy, die intussen in het huis van James is komen wonen, samen met zijn moeder. Op kerstavond sterft zijn geliefde hond. Aan de Kerstman vraagt hij een nieuwe.

Tijdens de kerstvakantie brengen we het beste van CHRISTMAS KITSCH – met een hoek af – naar het grote scherm. Voor meer familieplezier tijdens de kerstvakantie, kan je terecht bij Kerst in De Studio!

english below

How much does heaven allow a woman in love? vraagt de tagline van Douglas Sirks Technicolor wonder ALL THAT HEAVEN ALLOWS. Niet veel als het van haar volwassen kinderen afhangt, blijkt in deze atypische romance voor zijn tijd.

Het vrouwelijke hoofdpersonage, gespeeld door Jane Wyman, is aanzienlijk ouder dan haar love interest, Rock Hudson. Cary is een aantrekkelijke weduwe die sinds de dood van haar echtgenoot een rustig leventje leidt. Ze voelt zich niet ongelukkig, maar beseft ook niet hoe klein haar wereld eigenlijk is. Cary bouwt een vriendschap op met de veel jongere tuinier Ron, die elke lente haar bomen snoeit. Na verloop van tijd bloeit hun vriendschap op in liefde. Maar door het protest van haar volwassen kinderen geeft Cary uiteindelijk haar geluk op. Met catastrofale gevolgen…

Douglas Sirks melodrama levert een verhulde aanklacht op het Amerikaanse klassensysteem en de sociaal-culturele restricties waaraan men zich in bepaalde milieus onderwierp. Sirks betoverende kleuren, kaders in kaders en reflecties onderlijnen het symbolisme in dit noodlottige liefdesverhaal. Ook de melancholische performance van Jane Wyman, die de radeloosheid van haar personage prachtig vertolkt, is een grote troef.

ALL THAT HEAVEN ALLOWS mag dan geen kerstfilm zijn in de striktste zin van het woord, de film markeert wel één van de meest memorabele scènes die zich afspelen tijdens deze vreugdevolle feestdag.

Tijdens de kerstvakantie brengen we het beste van CHRISTMAS KITSCH – met een hoek af – naar het grote scherm.

ENG
The film is in English with Dutch subtitles

How much does heaven allow a woman in love? asks the tagline of Douglas Sirk’s Technicolor wonder ALL THAT HEAVEN ALLOWS. Not a lot, it turns out in this atypical romance film.

The main character, played by Jane Wyman, is quite a bit older than her love interest, Rock Hudson. Cary is an attractive widow who has been leading a quiet life since her husband’s death. She doesn’t feel unhappy, but also doesn’t realise how small her world actually is. Cary develops a friendship with the much younger gardener Ron, who cuts her trees each spring. After a while their friendship blossoms into love. But because of the protest of her adult children, Cary eventually gives up her happiness. With catastrophic consequences…

Douglas Sirk’s melodrama is a veiled charge against the American class system and the socio-cultural restrictions certain milieus placed upon themselves. Sirk’s enchanting colours, frame in frames and reflections underline the symbolism in this fateful love story. Jane Wyman’s melancholic performance beautifully portrays her character’s despair.

ALL THAT HEAVEN ALLOWS might not be a Christmas movie in the strictest sense of the word, but the film does feature one of the most memorable scenes set on the joyous holiday.

During the Christmas holiday, we bring the best of CHRISTMAS KITSCH – with an edge – to the big screen.

english below

Inside a snowflake, like the one on your sleeve, there happened a story you must see to believe… In een onopvallend sneeuwvlokje huist het magische Whoville, een land waar de Whos wonen en waar Kerstmis de favoriete dag van het jaar is. Juist buiten het stadje woont de groene Grinch samen met zijn hond Max. De Grinch haat de Whos én Kerstmis en plant nu eindelijk eens een einde te maken aan die verschrikkelijke feestdag door alle versieringen, kerstbomen en cadeaus te stelen. Maar een ontmoeting met de lieve Cindy Lou Who, gooit roet in zijn plannen en ontsteekt een vlammetje in zijn koude hart.

Ron Howards HOW THE GRINCH STOLE CHRISTMAS viert dit jaar zijn 25ste verjaardag. De performance van meesterbekkentrekker Jim Carrey (enkel overtroffen door de ongeëvenaarde vertolking van hond Kelley als Max) toont overtuigend dat niemand anders dan Carrey de groene pretbederver uit de titel even woest chaotisch als oprecht emotioneel kan vertolken.

Het straffe script levert enkele van de beste oneliners uit de kerstfilmgeschiedenis op en wordt daarenboven in voice-over verteld door niemand minder dan Anthony Hopkins. Hop dan maar, haal de kerstmuziek boven en maak je klaar voor een holly, jolly Christmas!

Tijdens de kerstvakantie brengen we het beste van CHRISTMAS KITSCH – met een hoek af – naar het grote scherm. Voor meer familieplezier tijdens de kerstvakantie, kan je terecht bij Kerst in De Studio!

ENG
The film is in English with Dutch subtitles

Inside a snowflake, like the one on your sleeve, there happened a story you must see to believe… Inside an inconspicuous snowflake houses the magical Whoville, a land where the Whos live and where Christmas is the most beloved day of the year. Just outside the city lives the green Grinch together with his dog Max. The Grinch hates the Whos and Christmas and plans to finally put an end to this horrible holiday by stealing all of the decorations, Christmas trees and presents. But a meeting with the sweet Cindy Lou Who derails his plans and ignites a flame in his cold heart.

Ron Howard’s HOW THE GRINCH STOLE CHRISTMAS celebrates its 25th anniversary this year. The strong script delivers a couple of the best oneliners of Christmas movie history and is narrated in voice-over by none other than Anthony Hopkins. So hop on the sled, dust off the carols and get ready for a holly, jolly Christmas! The performance by Jim Carrey (only surpassed by the wonderful performance by dog Kelley as Max) convincingly shows that no one but Carrey can portray the green buzzkill just as fiercely chaotic as emotionally genuine.

During the Christmas holiday, we bring the best of CHRISTMAS KITSCH – with an edge – to the big screen.

IT WAS JUST AN ACCIDENT is de nieuwe film van de Iraanse Jafar Panahi. De film won vorig jaar de Gouden Palm op het Filmfestival van Cannes en werd, net als Panahi’s eerdere films, zonder toestemming van het Iraanse regime gemaakt. IT WAS JUST AN ACCIDENT is een thriller waarin wraak, humor en menselijkheid samen komen. 

Yahid (Vahid Mobasseri) is aan het werk in de garage als er op een rustige avond een klant binnenkomt, die na een klein ongeluk problemen heeft met z’n auto. Vahid schrikt als hij Eghbal denkt te herkennen, de officier die hem in de gevangenis heeft gemarteld. Hij ruikt wraak, maar tegelijkertijd nemen de twijfels toe. Samen met een aantal lotgenoten probeert hij wanhopig de waarheid boven tafel te krijgen. Het brengt ze van hachelijke tot komische situaties, maar hoe weten ze zeker dat ze de juiste man te pakken hebben?

Regisseur Jafar Panahi werd zelf tot een gevangenisstraf van zes jaar veroordeeld en kreeg een beroepsverbod opgelegd. Hij gebruikte onder meer zijn eigen ervaringen voor IT WAS JUST AN ACCIDENT. Ondanks dat Panahi’s film clandestien gedraaid zijn, wordt zijn werk in het buitenland unaniem enthousiast ontvangen.

Uitgeput door angsten over de toekomst van zijn succesvolle carrière krijgt Italiaans regisseur Guido Anselmi te kampen met ‘director’s block’, een gebrek aan inspiratie voor zijn nieuwste productie. Guido gelooft niet langer in de kwaliteit van zijn film en vreest uitgespuwd te worden door de filmcritici. Een verblijf in een kuuroord moet beterschap bieden, maar ook daar krijgt de regisseur geen moment rust. Zijn vrienden, de crewleden, zijn vrouw én maîtresse, en producer blijven hem lastigvallen om de film af te werken. Guido probeert te ontsnappen in zijn fantasieën en dromen, waar hij op zoek gaat naar zijn Ideale Vrouw en muze.

Federico Fellini’s keuze voor Claudia Cardinale als muze in de film ligt voor de hand, aangezien hij Cardinale beschouwde als zijn eigen inspiratiebron. “Fellini told me I was his muse, that I gave him inspiration,” zei Cardinale daarover. “What I say in the movie, it’s all improvisation. And it was Federico who was talking to me in those scenes. Marcello was sitting next to him, repeating what he said.” Ondanks het feit dat Fellini en Cardinale maar één keer samenwerkten, zou deze samenwerking de carrière van beiden blijven beïnvloeden.

Fellini baseerde de film op zijn eigen ervaringen met creatieve blokkades. Het gegeven van de artiest van wie verwacht wordt een diepzinnig product af te leveren onder de druk van publieke opinie, een strakke deadline en verwachtingen van de geldschieters was hem maar al te bekend. Fellini wilde met de film zijn eigen ervaring verfilmen: “I would narrate everything that had been happening to me. I would make a film telling the story of a director who no longer knows what film he wanted to make. Set on the three levels on which our minds live: the past, the present and the conditional – the realm of fantasy.”

De film maakt deel uit van de matineefocus LA RAGAZZA CARDINALE, die de spotlight richt op actrice Claudia Cardinale.

Uitgeput door angsten over de toekomst van zijn succesvolle carrière krijgt Italiaans regisseur Guido Anselmi te kampen met ‘director’s block’, een gebrek aan inspiratie voor zijn nieuwste productie. Guido gelooft niet langer in de kwaliteit van zijn film en vreest uitgespuwd te worden door de filmcritici. Een verblijf in een kuuroord moet beterschap bieden, maar ook daar krijgt de regisseur geen moment rust. Zijn vrienden, de crewleden, zijn vrouw én maîtresse, en producer blijven hem lastigvallen om de film af te werken. Guido probeert te ontsnappen in zijn fantasieën en dromen, waar hij op zoek gaat naar zijn Ideale Vrouw en muze.

Federico Fellini’s keuze voor Claudia Cardinale als muze in de film ligt voor de hand, aangezien hij Cardinale beschouwde als zijn eigen inspiratiebron. “Fellini told me I was his muse, that I gave him inspiration,” zei Cardinale daarover. “What I say in the movie, it’s all improvisation. And it was Federico who was talking to me in those scenes. Marcello was sitting next to him, repeating what he said.” Ondanks het feit dat Fellini en Cardinale maar één keer samenwerkten, zou deze samenwerking de carrière van beiden blijven beïnvloeden.

Fellini baseerde de film op zijn eigen ervaringen met creatieve blokkades. Het gegeven van de artiest van wie verwacht wordt een diepzinnig product af te leveren onder de druk van publieke opinie, een strakke deadline en verwachtingen van de geldschieters was hem maar al te bekend. Fellini wilde met de film zijn eigen ervaring verfilmen: “I would narrate everything that had been happening to me. I would make a film telling the story of a director who no longer knows what film he wanted to make. Set on the three levels on which our minds live: the past, the present and the conditional – the realm of fantasy.”

De film maakt deel uit van de matineefocus LA RAGAZZA CARDINALE, die de spotlight richt op actrice Claudia Cardinale.

english below

Sandra en haar Amerikaanse man Andrew reizen naar Volterra in Toscane naar het huis waar Sandra haar jeugd doorbracht. Het landgoed wordt geschonken aan de stad als een herdenkingsmonument voor haar vader, een prominente Joodse wetenschapper die jaren geleden stierf in een concentratiekamp. In Volterra ontmoet Andrew voor het eerst Sandra’s broer Gianni en ontdekt dat de zus en broer een donker geheim uit hun verleden delen. Sandra’s eigen redenen voor de terugkeer naar haar geboortestad worden duidelijk wanneer ze haar moeder en stiefvader terugziet. Ze verdenkt de twee ervan haar vader te hebben verraden bij de Nazi’s en is uit op wraak.

SANDRA was de derde van vier films die Claudia Cardinale samen maakte met regisseur Luchino Visconti, na ROCCO AND HIS BROTHERS (1960) en THE LEOPARD (1963) en gevolgd door CONVERSATION PIECE (1974). Deze hertelling van de Griekse Elektra-mythe is duisterder dan Visconti’s andere werk, maar enkel hij kon deze film over een vrouw die worstelt met haar innerlijke – en werkelijke – demonen zo authentiek en humaan vastleggen. Claudia Cardinale vertolkt de complexe en mysterieuze titelrol zo overtuigend, dat ze werd terecht werd overgoten met lof voor haar performance. “Despite its colossal emotions and overtures toward global significance, SANDRA‘s drama always remains human, localized to this decay-touched villa and the three points of this rotted triangle. Sorel weeps and yowls, but the real pain comes from Sandra as she fights not to let herself be ravished. Cardinale’s tear-blotted face is Italy’s most beautiful ruin.” (Alan Scherstuhl, 2013)

ENG
The film is in Italian with English subtitles

Sandra and her American husband Andrew travel to Volterra ibn Tuscany to the house where Sandra spent her childhood. The family estate is donated to the city as a memorial for her father, a prominent Jewish scientist who was killed in a concentration camp. In Volterra, Andrew meets Sandra’s brother Gianni for the first time and discovers the siblings harbour a dark secret. Sandra’s own reasons for returning to her birth place are also becoming evident when she is reunited with her mother and step-father. She suspects the two of having ratted out her father to the Nazis and is out for revenge.

SANDRA was the third of four films Claudia Cardinale made with director Luchino Visconti, after  ROCCO AND HIS BROTHERS (1960) and THE LEOPARD (1963) and followed by CONVERSATION PIECE (1974). This retelling of the Greek Electra myth is darker than Visconti’s other work, but only he could portray this story of a woman battling her inner – and outer – demons so authentically and humanely. Claudia Cardinale plays the complex and mysterious title role so convincingly that her performance was lauded with praise. “Despite its colossal emotions and overtures toward global significance, SANDRA‘s drama always remains human, localized to this decay-touched villa and the three points of this rotted triangle. Sorel weeps and yowls, but the real pain comes from Sandra as she fights not to let herself be ravished. Cardinale’s tear-blotted face is Italy’s most beautiful ruin.” (Alan Scherstuhl, 2013)

english below

Sandra en haar Amerikaanse man Andrew reizen naar Volterra in Toscane naar het huis waar Sandra haar jeugd doorbracht. Het landgoed wordt geschonken aan de stad als een herdenkingsmonument voor haar vader, een prominente Joodse wetenschapper die jaren geleden stierf in een concentratiekamp. In Volterra ontmoet Andrew voor het eerst Sandra’s broer Gianni en ontdekt dat de zus en broer een donker geheim uit hun verleden delen. Sandra’s eigen redenen voor de terugkeer naar haar geboortestad worden duidelijk wanneer ze haar moeder en stiefvader terugziet. Ze verdenkt de twee ervan haar vader te hebben verraden bij de Nazi’s en is uit op wraak.

SANDRA was de derde van vier films die Claudia Cardinale samen maakte met regisseur Luchino Visconti, na ROCCO AND HIS BROTHERS (1960) en THE LEOPARD (1963) en gevolgd door CONVERSATION PIECE (1974). Deze hertelling van de Griekse Elektra-mythe is duisterder dan Visconti’s andere werk, maar enkel hij kon deze film over een vrouw die worstelt met haar innerlijke – en werkelijke – demonen zo authentiek en humaan vastleggen. Claudia Cardinale vertolkt de complexe en mysterieuze titelrol zo overtuigend, dat ze werd terecht werd overgoten met lof voor haar performance. “Despite its colossal emotions and overtures toward global significance, SANDRA‘s drama always remains human, localized to this decay-touched villa and the three points of this rotted triangle. Sorel weeps and yowls, but the real pain comes from Sandra as she fights not to let herself be ravished. Cardinale’s tear-blotted face is Italy’s most beautiful ruin.” (Alan Scherstuhl, 2013)

ENG
The film is in Italian with English subtitles

Sandra and her American husband Andrew travel to Volterra ibn Tuscany to the house where Sandra spent her childhood. The family estate is donated to the city as a memorial for her father, a prominent Jewish scientist who was killed in a concentration camp. In Volterra, Andrew meets Sandra’s brother Gianni for the first time and discovers the siblings harbour a dark secret. Sandra’s own reasons for returning to her birth place are also becoming evident when she is reunited with her mother and step-father. She suspects the two of having ratted out her father to the Nazis and is out for revenge.

SANDRA was the third of four films Claudia Cardinale made with director Luchino Visconti, after  ROCCO AND HIS BROTHERS (1960) and THE LEOPARD (1963) and followed by CONVERSATION PIECE (1974). This retelling of the Greek Electra myth is darker than Visconti’s other work, but only he could portray this story of a woman battling her inner – and outer – demons so authentically and humanely. Claudia Cardinale plays the complex and mysterious title role so convincingly that her performance was lauded with praise. “Despite its colossal emotions and overtures toward global significance, SANDRA‘s drama always remains human, localized to this decay-touched villa and the three points of this rotted triangle. Sorel weeps and yowls, but the real pain comes from Sandra as she fights not to let herself be ravished. Cardinale’s tear-blotted face is Italy’s most beautiful ruin.” (Alan Scherstuhl, 2013)

Het begon allemaal prachtig, maar de relatie van Maria en haar tweede man Sigmund is niet meer wat het geweest is. Maria is constant op zoek naar een evenwicht tussen haar succesvolle carrière en haar rol als moeder. Sigmund is vaak afwezig doordat hij veel moet reizen voor zijn werk. Hoe harder Maria probeert om alle ballen in de lucht te houden, hoe meer hun relatie onder druk komt te staan. 

Ondanks haar wanhopige pogingen om de brokken te lijmen, kondigt Sigmund aan dat hij wil scheiden. Daardoor komt Maria oog in oog te staan met haar diepste angsten. LOVEABLE is het straffe speelfilmdebuut van de Finse regisseur Lilja Ingolfsdottir. Haar inspiratie vond ze heel dichtbij: in haar eigen leven. 

Dit autofictieve drama met Helga Guren en Oddgeir Thune biedt een rauwe en intieme kijk op de complexiteit van relaties, persoonlijke groei en zelfontdekking. LOVEABLE won de Crystal Globe op het Karlovy Vary International Film Festival.

“Het langspeelfilmdebuut van regisseur Lilja Ingolfsdottir getuigt van van lef en observatievermogen.”
Knack Focus

“Een eerlijke film over zelfkennis en zelfaanvaarding met een ijzersterke hoofdvertolking van Helga Guren.”
De Tijd

In deze eerste film van de geliefde komische detectivereeks THE PINK PANTHER, doktert meesterdief Sir Charles Lytton (David Niven), alias de Phantom, een plan uit om de grootste diamant ter wereld te stelen. Deze diamant – met de bijnaam de Pink Panther – is in het bezit van Prinses Dala (Claudia Cardinale), die in ballingschap leeft sinds de dood van haar vader de Maharajah en de militaire coup in van haar land.  Lytton blijkt niet de enige te zijn die het juweel wil stelen. Zelfs Lyttons neef George, een playboy met grote schuldenberg, plant een roof. De klunzige inspecteur Jacques Clouseau (Peter Sellers) zit de Phantom op de hielen, maar al snel blijkt het kat-en-muisspel tussen beiden niet echt in zijn voordeel uit te draaien.

Claudia Cardinale maakte haar Hollywooddebuut in THE PINK PANTHER en toonde meteen haar komische talent. Het was echter de memorabele vertolking van Peter Sellers als Clouseau die de toekomst van de Pink Panther-franchise verzekerde. Regisseur Blake Edwards had altijd in gedachten dat David Nivens personage de hoofdrol zou zijn, maar Sellers’ performance was zo geliefd bij de crew dat hij zijn focus verplaatste naar Clouseau. En met resultaat: Inspector Clouseau werd een publieksfavoriet!

english below

Een spoorwegmaatschappij vormt een gevaar voor het leven van een weduwe als deze haar land wil innemen en een huurmoordenaar op haar afstuurt om haar uit de weg te ruimen. Een mysterieuze vreemdeling met een mondharmonica werkt samen met een beruchte desperado om de vrouw te beschermen.

Sergio Leone introduceert Claudia Cardinales personage Jill McBain op Flagstone station in één van de mooiste shots uit de filmgeschiedenis. De camera focust op Jill die alleen op het perron wacht en zich afvraagt waarom haar echtgenoot haar niet komt ophalen. Ze verlaat het station en wandelt het stadje in. De camera beweegt omhoog, hoog boven het station, en volgt Jill door de stad, ondersteund door Ennio Morricones prachtige score. “There were three men in her life. One to take her…one to love her – and one to kill her.” Hoewel taglines vaak sensationeel en misleidend zijn, blijft deze dicht bij de waarheid.

Nergens laat Sergio Leone zijn kenmerkende grootsheid beter zien dan in ONCE UPON A TIME IN THE WEST, gerestaureerd in adembenemende 4K-resolutie. Eeuwige good guy Henry Fonda is te zien als het verrassende gezicht van het kwaad, terwijl Charles Bronson en Claudia Cardinale beiden een rol spelen die even onvergetelijk is als de soundtrack van Ennio Morricone.

ENG
The film is in English with Dutch subtitles.

A railway company puts a widow's life in danger when it wants to take her land and sends a hitman to eliminate her. A mysterious stranger with a harmonica bands up with a notorious desperado to protect the woman.

Sergio Leone introduces Claudia Cardinale’s character Jill McBain at Flagstone train station in one of the single best shots ever filmed. The camera focuses on Jill, standing all alone seemingly perplexed as to why her husband has not arrived to meet her. She makes her way out of the station and into the town. The camera rises high over the station and follows Jill through the town accompanied by Ennio Morricone’s incredible film score. “There were three men in her life. One to take her…one to love her – and one to kill her.” While catchphrases like this are occasionally misleading, this one isn’t far from the truth.

Sergio Leone shows his greatness nowhere better than in ONCE UPON A TIME IN THE WEST, restored in breathtaking 4K resolution. Eternal good guy Henry Fonda can be seen as the surprising face of evil, while Charles Bronson and Claudia Cardinale both play a part that's as unforgettable as Ennio Morricone's soundtrack.

english below

Een spoorwegmaatschappij vormt een gevaar voor het leven van een weduwe als deze haar land wil innemen en een huurmoordenaar op haar afstuurt om haar uit de weg te ruimen. Een mysterieuze vreemdeling met een mondharmonica werkt samen met een beruchte desperado om de vrouw te beschermen.

Sergio Leone introduceert Claudia Cardinales personage Jill McBain op Flagstone station in één van de mooiste shots uit de filmgeschiedenis. De camera focust op Jill die alleen op het perron wacht en zich afvraagt waarom haar echtgenoot haar niet komt ophalen. Ze verlaat het station en wandelt het stadje in. De camera beweegt omhoog, hoog boven het station, en volgt Jill door de stad, ondersteund door Ennio Morricones prachtige score. “There were three men in her life. One to take her…one to love her – and one to kill her.” Hoewel taglines vaak sensationeel en misleidend zijn, blijft deze dicht bij de waarheid.

Nergens laat Sergio Leone zijn kenmerkende grootsheid beter zien dan in ONCE UPON A TIME IN THE WEST, gerestaureerd in adembenemende 4K-resolutie. Eeuwige good guy Henry Fonda is te zien als het verrassende gezicht van het kwaad, terwijl Charles Bronson en Claudia Cardinale beiden een rol spelen die even onvergetelijk is als de soundtrack van Ennio Morricone.

ENG
The film is in English with Dutch subtitles.

A railway company puts a widow's life in danger when it wants to take her land and sends a hitman to eliminate her. A mysterious stranger with a harmonica bands up with a notorious desperado to protect the woman.

Sergio Leone introduces Claudia Cardinale’s character Jill McBain at Flagstone train station in one of the single best shots ever filmed. The camera focuses on Jill, standing all alone seemingly perplexed as to why her husband has not arrived to meet her. She makes her way out of the station and into the town. The camera rises high over the station and follows Jill through the town accompanied by Ennio Morricone’s incredible film score. “There were three men in her life. One to take her…one to love her – and one to kill her.” While catchphrases like this are occasionally misleading, this one isn’t far from the truth.

Sergio Leone shows his greatness nowhere better than in ONCE UPON A TIME IN THE WEST, restored in breathtaking 4K resolution. Eternal good guy Henry Fonda can be seen as the surprising face of evil, while Charles Bronson and Claudia Cardinale both play a part that's as unforgettable as Ennio Morricone's soundtrack.

Alain Corneaus meesterwerk TOUS LES MATINS DU MONDE vertelt het meeslepende verhaal van de mysterieuze weduwnaar en gambaspeler Monsieur de Sainte-Colombe en zijn ambitieuze leerling Marin Marais. Bekroond met zeven Césars – inclusief die voor Beste film! – nam deze cinematografische parel een hele generatie bij de hand richting oude muziek. Even schitterend als hoofdrolspelers Gérard en Guillaume Depardieu, Jean-Pierre Marielle en Anne Brochet: het adembenemende decor van 17de-eeuws Frankrijk. Jordi Savall creëerde de betoverende soundtrack die miljoenen mensen wereldwijd ontroerde. Laat uw oren feesten en knijp een oogje dicht voor de ‘creatieve’ vingerzettingen – artistieke vrijheid, quoi.

Deze film kadert in het festival VIOLA DA GAMBAinPRIMETIME van AMUZ dat loopt van 31 januari t/m 8 februari 2026.

english below

Fred Astaire en Cyd Charisse ontmoeten elkaar in Parijs in deze oogverblindende musical adaptatie van NINOTCHKA. De filmproducer en Sovjet agente overbruggen hun verschillende achtergronden voor deze love story for the ages!

Drie Sovjet agenten slagen er niet in om een Sovjet componist, die in Parijs gesetteld is, te repatriëren. De mooie en bloedserieuze Ninotchka wordt dan maar naar Parijs gestuurd om hun missie af te maken en de vier mannen terug naar huis te halen en hen te redden van de decadentie die het kapitalistische Parijs te bieden heeft. Maar wanneer de charmante Steve Canfield het pad kruist van Ninotchka is zijn aanhoudendheid een troef om de ijzige Ninotchka te ontdooien.

Op de tonen van Cole Porters soundtrack, dansen Astaire en Charisse (eerder al een paar in THE BAND WAGON) zich een weg naar ons hart met de tijdloze choreografie van Eugene Loring en Hermes Pan.

ENG
The film is in English without subtitles

Fred Astaire and Cyd Charisse meet each other in Paris in this delightful musical film adaptation of NINOTCHKA. The film producer and Soviet agent bridge their different backgrounds in this love story for the ages!

Three Soviet agents are unsuccessful in repatriating a Soviet composer, who has settled in Paris. The beautiful but chillingly serious Ninotchka is sent to Paris to finish their mission and take the four men back home and save them from the decadence of the capitalist Paris. But when the charming Steve Canfield crosses paths with Ninotchka his smooth perseverance starts to thaw the icy Ninotchka.

Set to witty tunes of Cole Porter’s soundtrack, Astaire and Charisse (repairing after their successful THE BAND WAGON) dance their way into our hearts with the timeless Eugene Loring and Hermes Pan choreography.

english below

In deze adaptatie van Emile Zola’s roman vertolkt Jean Gabin een onstabiele treinbestuurder die een passionele affaire begint met een ongelukkig getrouwde vrouw, gespeeld door Simone Simon. Zij zit gevangen in een huwelijk met een dominante en gewelddadige man en hoopt door haar minnaar aan hem te ontsnappen. Een groot gedeelte van dit macabere verhaal speelt zich af op een trein, die het stevige tempo zet voor de film en het gevoel van onbehagen dat gedurende de film op de kijker afstevent. 

“Forty years after the invention of movies, Jean Renoir managed to re-create the astonishment that greeted the 1898 Lumière movie of a train arriving in a station. LA BÊTE HUMAINE is often described as an exemplar of the pessimistic poetic realism of the thirties in France, and as a precursor of forties film noir, but it begins on a note of heroic exhilaration, in which the natural world and the power of technology are wedded through the closely coordinated labor—effected through glances and sign language—of two men,” slaat filmschrijver Geoffrey O’Brien de nagel op de kop. Voeg aan die vergelijking nog één femme fatale toe en je krijgt een hartverscheurend verhaal van drie personen en hun ondergang.

Film- en kunsthistoricus en docent Steven Jacobs (UAntwerpen, Universiteit Gent) geeft op 17 februari voor de film een lezing: 'Frans poëtisch realisme: Marcel Carné & Jean Renoir'. Deze lezing om 17u00 is inbegrepen in de prijs van het filmticket.

ENG
The film is in French with English subtitles

In this adaptation of Emile Zola’s novel, Jean Gabin stars as the unstable train driver, who engages in a passionate affair with an unhappily married woman, played by Simone Simon. She is stuck in an unhappy marriage with a domineering and violent man and hopes to escape him through her lover. An important portion of this macabre film is set in a driving train, which sets the tempo of the movie and the unsettling feeling that heads towards the audience during the film.

“Forty years after the invention of movies, Jean Renoir managed to re-create the astonishment that greeted the 1898 Lumière movie of a train arriving in a station. LA BÊTE HUMAINE is often described as an exemplar of the pessimistic poetic realism of the thirties in France, and as a precursor of forties film noir, but it begins on a note of heroic exhilaration, in which the natural world and the power of technology are wedded through the closely coordinated labor—effected through glances and sign language—of two men.” Film writer Geoffrey O’Brien hits the nail on the head. And if you add one femme fatale to the mix, you get a heart wrenching story about three people and their demise.

17 February, film and art historian and professor Steven Jacobs (University of Antwerp, University of Ghent) will give a lecture: ‘French poetic realism: Marcel Carné & Jean Renoir’. The lecture starts at 17h00 and is included in the film ticket price.

english below

In deze adaptatie van Emile Zola’s roman vertolkt Jean Gabin een onstabiele treinbestuurder die een passionele affaire begint met een ongelukkig getrouwde vrouw, gespeeld door Simone Simon. Zij zit gevangen in een huwelijk met een dominante en gewelddadige man en hoopt door haar minnaar aan hem te ontsnappen. Een groot gedeelte van dit macabere verhaal speelt zich af op een trein, die het stevige tempo zet voor de film en het gevoel van onbehagen dat gedurende de film op de kijker afstevent. 

“Forty years after the invention of movies, Jean Renoir managed to re-create the astonishment that greeted the 1898 Lumière movie of a train arriving in a station. LA BÊTE HUMAINE is often described as an exemplar of the pessimistic poetic realism of the thirties in France, and as a precursor of forties film noir, but it begins on a note of heroic exhilaration, in which the natural world and the power of technology are wedded through the closely coordinated labor—effected through glances and sign language—of two men,” slaat filmschrijver Geoffrey O’Brien de nagel op de kop. Voeg aan die vergelijking nog één femme fatale toe en je krijgt een hartverscheurend verhaal van drie personen en hun ondergang.

Film- en kunsthistoricus en docent Steven Jacobs (UAntwerpen, Universiteit Gent) geeft op 17 februari voor de film een lezing: 'Frans poëtisch realisme: Marcel Carné & Jean Renoir'. Deze lezing om 17u00 is inbegrepen in de prijs van het filmticket.

ENG
The film is in French with English subtitles

In this adaptation of Emile Zola’s novel, Jean Gabin stars as the unstable train driver, who engages in a passionate affair with an unhappily married woman, played by Simone Simon. She is stuck in an unhappy marriage with a domineering and violent man and hopes to escape him through her lover. An important portion of this macabre film is set in a driving train, which sets the tempo of the movie and the unsettling feeling that heads towards the audience during the film.

“Forty years after the invention of movies, Jean Renoir managed to re-create the astonishment that greeted the 1898 Lumière movie of a train arriving in a station. LA BÊTE HUMAINE is often described as an exemplar of the pessimistic poetic realism of the thirties in France, and as a precursor of forties film noir, but it begins on a note of heroic exhilaration, in which the natural world and the power of technology are wedded through the closely coordinated labor—effected through glances and sign language—of two men.” Film writer Geoffrey O’Brien hits the nail on the head. And if you add one femme fatale to the mix, you get a heart wrenching story about three people and their demise.

17 February, film and art historian and professor Steven Jacobs (University of Antwerp, University of Ghent) will give a lecture: ‘French poetic realism: Marcel Carné & Jean Renoir’. The lecture starts at 17h00 and is included in the film ticket price.

english below

George, de jonge, verwende erfgenaam van de welgestelde Amberson clan doet er alles aan om de relatie tussen zijn moeder, een weduwe, en de man die ze altijd liefhad, te saboteren. Maar uiteindelijk krijgt George wat hij verdient… 

Orson Welles’ tweede langspeelfilm na zijn veelgeprezen debuut CITIZEN KANE, werd de familiekroniek THE MAGNIFICENT AMBERSONS. Jammer genoeg hermonteerde de studio RKO delen van de film en zullen we nooit het eindresultaat zien dat Welles voor ogen had. Maar laat dat je niet afschrikken: de hand van de meester overheerst nog steeds. En Welles leerde van die ervaring. Wanneer hij TOUCH OF EVIL (ook op ons programma!) afleverde aan de studio, en zij opnieuw zijn werk hermonteerden, schreef Welles 58 pagina’s over zijn visie op de film. Dat maakte jaren later een re-edit mogelijk, die wij ook zullen tonen.

Welles verschijnt zelf niet op het scherm in THE MAGNIFICENT AMBERSONS, maar blijft aanwezig als voice-over verteller en op die manier voelt de film opgebouwd als een herinnering. Een memorabele klassieker, die ondanks zijn ingekorte vorm, de tand des tijds doorstaat en een tastbare indruk nalaat.

ENG
The film is in English with Dutch subtitles

George, the young and spoiled heir of the rich Amberson family, does anything in his power to sabotage the relationship between his widowed mother and the man she’s always loved. But eventually, George is met with his comeuppance…

Orson Welles’ second feature film after his much-lauded debut CITIZEN KANE, was the period drama and family  chronicle THE MAGNIFICENT AMBERSONS. Unfortunately, the studio RKO re-edited parts of the film and the audience will never see the end result Welles had in mind. But don’t let that deter you: the master’s voice is still (quite literally) present. And Welles learned from this experience. When he handed TOUCH OF EVIL (also on our programme) to the studio, and they again re-edited his work, he wrote 58 pages on his vision of the film, which made it possible to re-edit the film years later based on that text.

Welles does not appear in THE MAGNIFICENT AMBERSONS himself, but he remains present as a voice-over narrator, which gives the film the feel of being set-up like a memory. A remarkable classic, which stands the test of time and leaves a tangible impression.

english below

Filmgeschiedenis vertelt het verhaal van films die constant verder bouwen op elkaar. Als één hedendaagse regisseur dat weet, is het wel Paul Thomas Anderson, PTA voor professionele doeleinden. In PTA & HIS MASTERS kijken we naar de officieuze filmische voorouders van Paul Thomas Anderson. We plaatsen de regisseur – een van de grootste Amerikaanse regisseurs van zijn generatie – naast de invloeden die hij ongegeneerd citeert in zijn werk. In PTA & HIS MASTERS linken we THERE WILL BE BLOOD aan John Hustons THE TREASURE OF THE SIERRA MADRE.

John Hustons klassieker – tussen western en psychologische thriller in – is gebaseerd op de gelijknamige roman van B. Traven uit 1927 en vertrekt vanuit het idee van een schattenjacht. 

In het Mexicaanse stadje Tampico, ontmoeten twee arme Amerikaanse zwervers een oude en even ongelukkige goudzoeker in een luizig hotelletje. De oude, praatzieke man vertelt vurig over hoe het voelt om onverwacht een goudmijn te ontdekken. En dat werkt aanstekelijk. De drie mannen bundelen hun krachten en trekken naar het Sierra Madre gebergte om goud te delven. De belofte om hun vondsten in drieën te delen, wordt langzaam maar zeker uit het oog verloren wanneer ze effectief op goud stoten. De paranoia en hebzucht groeit tussen de vrienden en een van hen wordt verslonden door de goudkoorts. 

Huston behoudt de entertainende toets die we kennen uit zijn andere werk, maar overschildert THE TREASURE OF THE SIERRA MADRE met een donkere laag. Hollywoodster Humphrey Bogart speelt een zielige en egoïstische man en doet dit onverschrokken, ook al stond hij bekend als de held in films. “I play the worst shit you ever saw”, beschreef Bogart zijn atypische rol. Wacht dan maar totdat je Daniel Day-Lewis als Daniel Plainview ziet in THERE WILL BE BLOOD. PTA vroeg namelijk aan hoofdacteur Day-Lewis om SIERRA MADRE te bekijken en zijn vertolking te spiegelen aan die van Humphrey Bogart. Voor zijn eigen regie zocht hij inspiratie bij de simpele frames en de het beperkte gebruik van verschillende camerastandpunten binnen elke scène. “I was trying to find something that was 100 percent straightforward, old-fashioned storytelling,” en dat vond de regisseur in SIERRA MADRE. “THE TREASURE OF THE SIERRA MADRE is as direct as you can get—nothing clever, nothing structurally new or different—and I mean that as a high compliment. It’s harder than anything else to be completely straightforward.” Voor PTA beantwoordt THE TREASURE OF THE SIERRA MADRE alle levensvragen: “It's about greed and ambition and paranoia and looking at the worst parts of yourself. When I was writing THERE WILL BE BLOOD I would put SIERRA MADRE on before I went to bed at night, just to fall asleep to it.”

THE TREASURE OF THE SIERRA MADRE onderzoekt de destructieve kracht van hebzucht en hoe hebzucht het slechtste in de mens aanvuurt. “Ah, as long as there's no find, the noble brotherhood will last but when the piles of gold begin to grow... that's when the trouble starts…”

ENG
The film is in English with Dutch subtitles

Film history is the story of films constantly building on one another. If one contemporary director knows this, it’s Paul Thomas Anderson, PTA for professional purposes. In PTA & HIS MASTERS we take a look at the unofficial filmic predecessors of Paul Thomas Anderson. We place the director – arguably one of the most important directors of his generation – next to the influences he unabashedly cites in his work. In PTA & HIS MASTERS we link THERE WILL BE BLOOD to John Huston’s THE TREASURE OF THE SIERRA MADRE.

John Huston’s classic – somewhere between a western and a psychological thriller – is based on B. Traven’s novel of the same name from 1927 and departs from the idea of a treasure hunt. 

In the Mexican city of Tampico, two poor American drifters meet an old an equally unfortunate gold prospector in a sleazy hotel. The old, talkative man passionately talks about how great it feels to unexpectedly discover a goldmine. And his stories contagious. The three men join forces and travel to the Sierra Madre mountains to dig for gold. Their promise to split their treasures three-way, is slowly but surely forgotten when they finally do struck gold. The paranoia and greed grows between the friends and one of them falls prey to the gold rush.

Huston maintains the entertaining touch we know from his other work, but paints over THE TREASURE OF THE SIERRA MADRE with a dark coating. Hollywood star Humphrey Bogart plays a pathetic and egotistic man and does so fearlessly, even though he was known for playing the hero. “I play the worst shit you ever saw”, Bogart described his atypical part. Well, just you wait until you watch Daniel Day-Lewis as Daniel Plainview in THERE WILL BE BLOOD. PTA actually asked main actor Day-Lewis to watch SIERRA MADRE and to mirror his performance to Humphrey Bogart’s. For his own direction he sought inspiration in the simple framing and the limited use of camera angles within each scene. “I was trying to find something that was 100 percent straightforward, old-fashioned storytelling,” and the director found this in SIERRA MADRE. “THE TREASURE OF THE SIERRA MADRE is as direct as you can get—nothing clever, nothing structurally new or different—and I mean that as a high compliment. It’s harder than anything else to be completely straightforward.” According to PTA THE TREASURE OF THE SIERRA MADRE answers all of life’s questions: “It's about greed and ambition and paranoia and looking at the worst parts of yourself. When I was writing THERE WILL BE BLOOD I would put SIERRA MADRE on before I went to bed at night, just to fall asleep to it.”

THE TREASURE OF THE SIERRA MADRE investigates the destructive power of greed and how greed fires on the worst in humanity. “Ah, as long as there's no find, the noble brotherhood will last but when the piles of gold begin to grow... that's when the trouble starts…”

english below

Dertien jaar na het einde van WOII, ontmoet Lucia (Charlotte Rampling), een overlevende van de Holocaust, haar kwelgeest en ex-SS-officier Max (Dirk Bogarde) opnieuw in een Weens hotel, waar hij als nachtwaker werkt. Na hun ontmoeting start het koppel de sadomasochistische relatie die ze opbouwden in het concentratiekamp terug op. Maar hun relatie wordt gezien als een bedreiging door Max’ oud-collega’s en nog steeds trotse SS-aanhangers.

Regisseur Liliana Cavani zorgde met THE NIGHT PORTER voor opschudding bij publiek en pers. De thema’s van seksuele en sadomasochistische obsessie, het gebruik van beelden uit de Holocaust en de obscure omstandigheden waarin het liefdesverhaal zich afspeelt, zorgden voor een controversiële release. Zoals met vele cultfilms het geval is, duurde het jaren voordat de film werd gezien door andere ogen en werd gewaardeerd voor het onderliggende belang. Cavani wilde met THE NIGHT PORTER de verontrustende seksuele en psychologische ambiguïteiten aan de kaak stellen die in tijden van oorlog aan de oppervlakte komen. Overlevers van de Holocaust ervaarden de inhoud van de film heel negatief: het idee dat er liefde kan ontstaan tussen een SS’er en een gevangene in de concentratiekampen tijdens de Holocaust werd als onmogelijk beschouwd. 

Cavani onderzocht in haar carrière van bijna 60 jaar herhaaldelijk grensoverschrijdende relaties en hun impact, maar ook obscuriteit en dreiging als voedingsbodem voor liefde. In haar eigen woorden: “Fascism is not only an event of yesterday. It is with us still, here and elsewhere. As dreams do, my film brings back to the surface a repressed ‘history.’” Wat helaas in het huidige politieke en sociaal-maatschappelijke klimaat nog steeds relevant is.

Film- en kunsthistoricus en docent Steven Jacobs (UAntwerpen, Universiteit Gent) geeft op 17 maart voor de film een lezing: ‘Italiaans modernisme: Michelangelo Antonioni & Pier Paolo Pasolini’. Deze lezing om 17u00 is inbegrepen in de prijs van het filmticket.

ENG
The film is in English with Dutch subtitles

Thirteen years after the end of WOII, Holocaust survivor Lucia (Charlotte Rampling) meets her tormentor and former SS officer Max (Dirk Bogarde) again in a hotel in Vienna, where he works as a night porter. After their meeting, the couple reignites the sadomasochistic relationship they started in the concentration camp. But their relationship is seen as a threat by Max’s old colleagues and still proud SS members. 

With THE NIGHT PORTER, director Liliana Cavani created a stir with audiences and critics alike. The themes of sexual and sadomasochistic obsession, the use of images from the Holocaust and the obscure circumstances of the love story’s origin, made for a controversial release. As with many cult movies, it took a couple of years for the film to be seen through a different lens and was appreciated for its underlying importance. Cavani wanted to probe the unsettling sexual and psychological ambiguities that surface in times of war. Holocaust survivors negatively experienced the content of the film: the idea that love could grow between an SS officer and a prisoner of the concentration camps was considered impossible.

In her career spanning almost 60 years, Cavani often used transgressive relationships and their impact, as well as obscurity and threat as a breeding ground for love. In her own words: “Fascism is not only an event of yesterday. It is with us still, here and elsewhere. As dreams do, my film brings back to the surface a repressed ‘history.’” Which unfortunately remains relevant in today’s political and social climate.

17 March, film and art historian and professor Steven Jacobs (University of Antwerp, University of Ghent) will give a lecture: ‘Italian modernism: Michelangelo Antonioni & Pier Paolo Pasolini’. The lecture starts at 17h00 and is included in the film ticket price.

english below

“You talking to me? You talking to me? You talking to me? Then who the hell else are you talking... you talking to me? Well, I'm the only one here. Who the fuck do you think you're talking to? Oh, yeah? Okay.” Robert De Niro als Travis Bickle uit de meest dreigende woorden die ooit tegen een spiegel gesproken werden. 

Ex-marinier en Vietnam veteraan Travis Bickle woont in New York City, waar hij leidt aan insomnia en ’s nachts als taxichauffeur werkt. Overdag kijkt hij pornofilms in groezelige cinema’s en jaagt hij zich op over de staat van de wereld, en vooral dan New York: de beerput van die wereld. Travis is een eenzaat met sterke opinies over wat er goed en slecht is aan de mensheid. Wanneer hij campagnemedewerkster Betsy ontmoet, wordt zij voor hem een lichtje in de duisternis. Na een incident, raakt Travis ervan overtuigd dat hij actie moet ondernemen om van de wereld een betere plek te maken.

TAXI DRIVER vat in een cinematografisch hoogstandje wat onbegrip, eenzaamheid en isolatie kunnen doen met een mens. Robert De Niro is ongenaakbaar als Travis Bickle en Jodie Foster werkte in op Amerika’s geweten als de 12-jarige kindprostituee Iris. Met een origineel scenario van Paul Schrader en in de handen van Martin Scorsese werd de film van bij de release geklasseerd als een moderne klassieker. Echter wel een klassieker die instaat voor een ongemakkelijke kijkbeurt. Filmcriticus Roger Ebert vat die kijkervaring goed samen: “TAXI DRIVER is a hell, from the opening shot of a cab emerging from stygian clouds of steam to the climactic killing scene in which the camera finally looks straight down. Scorsese wanted to look away from Travis's rejection; we almost want to look away from his life. But he's there, all right, and he’s suffering.” 

Het is moeilijk te geloven, want de film blijft even relevant als bij zijn release, maar TAXI DRIVER viert in 2026 zijn 50ste verjaardag.

Film- en kunsthistoricus en docent Ruben Damasure (UAntwerpen) geeft op 5 mei voor de film een lezing: 'New Hollywood'. Deze lezing om 17u00 is inbegrepen in de prijs van het filmticket.

ENG
The film is in English with Dutch subtitles

“You talking to me? You talking to me? You talking to me? Then who the hell else are you talking... you talking to me? Well, I'm the only one here. Who the fuck do you think you're talking to? Oh, yeah? Okay.” Robert De Niro as Travis Bickle utters the most threatening words ever said to a mirror.

Former Marine and Vietnam vet Travis Bickle lives in New York City, where he suffers from insomnia and works as a taxi driver at night. During the day, he watches porn movies in seedy cinemas and gets riled up about the state of the world, especially about New York: that world’s cesspool. Travis is a loner with strong opinions about what’s right and wrong about humanity. When he meets campaign manager Betsy, she becomes a light in the darkness for him. After an incident, Travis becomes convinced that he has to take action to make the world a better place.

TAXI DRIVER captures in a cinematographic masterpiece what ignorance, loneliness and isolation can do to a person. Robert De Niro is untouchable as Travis Bickle and Jodie Foster acted on America’s conscience as the 12-year-old child prostitute Iris. With an original screenplay by Paul Schrader, and in the hands of Martin Scorsese the film was classified as a modern classic from its release. Albeit a classic guaranteeing an uncomfortable watch. Film critic Roger Ebert summed it up perfectly: “TAXI DRIVER is a hell, from the opening shot of a cab emerging from stygian clouds of steam to the climactic killing scene in which the camera finally looks straight down. Scorsese wanted to look away from Travis's rejection; we almost want to look away from his life. But he's there, all right, and he’s suffering.”

It’s hard to believe, because the film remains as relevant as it did when it was released, but TAXI DRIVER celebrates its 50th anniversary in 2026.

5 May, film and art historian and professor Ruben Damasure (University of Antwerp) will give a lecture: ‘New Hollywood’. The lecture starts at 17h00 and is included in the film ticket price

english below

“You talking to me? You talking to me? You talking to me? Then who the hell else are you talking... you talking to me? Well, I'm the only one here. Who the fuck do you think you're talking to? Oh, yeah? Okay.” Robert De Niro als Travis Bickle uit de meest dreigende woorden die ooit tegen een spiegel gesproken werden. 

Ex-marinier en Vietnam veteraan Travis Bickle woont in New York City, waar hij leidt aan insomnia en ’s nachts als taxichauffeur werkt. Overdag kijkt hij pornofilms in groezelige cinema’s en jaagt hij zich op over de staat van de wereld, en vooral dan New York: de beerput van die wereld. Travis is een eenzaat met sterke opinies over wat er goed en slecht is aan de mensheid. Wanneer hij campagnemedewerkster Betsy ontmoet, wordt zij voor hem een lichtje in de duisternis. Na een incident, raakt Travis ervan overtuigd dat hij actie moet ondernemen om van de wereld een betere plek te maken.

TAXI DRIVER vat in een cinematografisch hoogstandje wat onbegrip, eenzaamheid en isolatie kunnen doen met een mens. Robert De Niro is ongenaakbaar als Travis Bickle en Jodie Foster werkte in op Amerika’s geweten als de 12-jarige kindprostituee Iris. Met een origineel scenario van Paul Schrader en in de handen van Martin Scorsese werd de film van bij de release geklasseerd als een moderne klassieker. Echter wel een klassieker die instaat voor een ongemakkelijke kijkbeurt. Filmcriticus Roger Ebert vat die kijkervaring goed samen: “TAXI DRIVER is a hell, from the opening shot of a cab emerging from stygian clouds of steam to the climactic killing scene in which the camera finally looks straight down. Scorsese wanted to look away from Travis's rejection; we almost want to look away from his life. But he's there, all right, and he’s suffering.” 

Het is moeilijk te geloven, want de film blijft even relevant als bij zijn release, maar TAXI DRIVER viert in 2026 zijn 50ste verjaardag.

Film- en kunsthistoricus en docent Ruben Damasure (UAntwerpen) geeft op 5 mei voor de film een lezing: 'New Hollywood'. Deze lezing om 17u00 is inbegrepen in de prijs van het filmticket.

ENG
The film is in English with Dutch subtitles

“You talking to me? You talking to me? You talking to me? Then who the hell else are you talking... you talking to me? Well, I'm the only one here. Who the fuck do you think you're talking to? Oh, yeah? Okay.” Robert De Niro as Travis Bickle utters the most threatening words ever said to a mirror.

Former Marine and Vietnam vet Travis Bickle lives in New York City, where he suffers from insomnia and works as a taxi driver at night. During the day, he watches porn movies in seedy cinemas and gets riled up about the state of the world, especially about New York: that world’s cesspool. Travis is a loner with strong opinions about what’s right and wrong about humanity. When he meets campaign manager Betsy, she becomes a light in the darkness for him. After an incident, Travis becomes convinced that he has to take action to make the world a better place.

TAXI DRIVER captures in a cinematographic masterpiece what ignorance, loneliness and isolation can do to a person. Robert De Niro is untouchable as Travis Bickle and Jodie Foster acted on America’s conscience as the 12-year-old child prostitute Iris. With an original screenplay by Paul Schrader, and in the hands of Martin Scorsese the film was classified as a modern classic from its release. Albeit a classic guaranteeing an uncomfortable watch. Film critic Roger Ebert summed it up perfectly: “TAXI DRIVER is a hell, from the opening shot of a cab emerging from stygian clouds of steam to the climactic killing scene in which the camera finally looks straight down. Scorsese wanted to look away from Travis's rejection; we almost want to look away from his life. But he's there, all right, and he’s suffering.”

It’s hard to believe, because the film remains as relevant as it did when it was released, but TAXI DRIVER celebrates its 50th anniversary in 2026.

5 May, film and art historian and professor Ruben Damasure (University of Antwerp) will give a lecture: ‘New Hollywood’. The lecture starts at 17h00 and is included in the film ticket price