Een goochelaar met niets in de handen en (bijna) niets in de mouwen. Hij doet iets met boter, iets met foto’s uit kranten en iets met een banaan en een appelsien. Het zou je plezier bederven als je weet hoe het afloopt. Maar we verklappen wel dat tijdens de finale de goochelaar van kleur verandert.

Een voorstelling waarin van alles misloopt, over een wereldtoneel waarop van alles misloopt, maar waar je niet van wegloopt: je blijft zoeken, zingen, tasten, salto’s draaien en hard onderuit gaan want all before death is life.

Een goochelaar met niets in de handen en (bijna) niets in de mouwen. Hij doet iets met boter, iets met foto’s uit kranten en iets met een banaan en een appelsien. Het zou je plezier bederven als je weet hoe het afloopt. Maar we verklappen wel dat tijdens de finale de goochelaar van kleur verandert.

Een voorstelling waarin van alles misloopt, over een wereldtoneel waarop van alles misloopt, maar waar je niet van wegloopt: je blijft zoeken, zingen, tasten, salto’s draaien en hard onderuit gaan want all before death is life.

Love?
Baby, that ain’t love.
That’s just dopamine.
Your brain ain’t looking for love,
it’s looking for more.
More clicks, more pics, more kicks.
More. More. More.

Dopamine is een verhaal van een man die wordt opgeslokt door de digitale wereld en terechtkomt in een obscure nachtmerrie waar de grenzen tussen droom en realiteit vervagen. Waar zwaartekracht niet bestaat en objecten een eigen leven leiden.

Love?
Baby, that ain’t love.
That’s just dopamine.
Your brain ain’t looking for love,
it’s looking for more.
More clicks, more pics, more kicks.
More. More. More.

Dopamine is een verhaal van een man die wordt opgeslokt door de digitale wereld en terechtkomt in een obscure nachtmerrie waar de grenzen tussen droom en realiteit vervagen. Waar zwaartekracht niet bestaat en objecten een eigen leven leiden.

In zijn (voorlopig) eeuwige zoektocht naar het vinden van het Verhaal der Verhalen, attaqueert oerverteller Thomas Dudkiewicz zijn never ending story in zijn nieuwe solo The Last Chapters. Een existentiële, immersieve ervaring waarin een verhalenverteller in het hoofd duikt van de comateuze acteur ‘Thomas’, om hem in een laatste wanhoopspoging weer bij bewustzijn te brengen. De storyteller sleurt Thomas mee in een persoonlijke odyssee langs de rafelranden van de verbeelding en het Zelf. In het onderbewuste heerst chaos, in het verhalende huist orde.

Geen Therapie is een ode aan mensen in overdrive. Met een tiental Nederlandstalige songs als rode draad, gidst Teletext je in deze muziektheatervoorstelling langs toxische nachtruzies, langs het tuincentrum en de behandeltafel van de osteopaat, door het oerwoud van post-ironische therapy talk, naar het achterkamertje van ons bewustzijn. Wat speelt zich daar af? Teletext is het artistieke collectief van Sascha Bornkamp en Leonore Spee. Dit najaar komt hun gelijknamige debuutalbum uit: Geen Therapie. Hiervoor slaan ze de handen ineen met Sam D’hondt en Dijf Sanders.

Schrijfster, actrice en regisseur Luna Schepens presenteert haar nieuwe voorstelling, geïnspireerd door Barbara Buttrick, de legendarische bokser die in de jaren vijftig het vrouwenboksen op de kaart zette. 

Twee figuren stellen elkaar vragen over de vele soorten pijn en onzekerheid die je in het leven kunt ervaren. Zijn we getuige van een artistiek nagesprek? Een interview? Een therapiesessie? 

Twee figuren stellen elkaar vragen over de vele soorten pijn en onzekerheid die je in het leven kunt ervaren. Zijn we getuige van een artistiek nagesprek? Een interview? Een therapiesessie? 

Na Sketch 1 en Sketch 2 is er de langverwachte Sketch 5, oftewel: Man koopt kunst.

Acteur en theatermaker Armin Mola reisde de afgelopen jaren naar verschillende hoeken van ons land met zijn succesvoorstelling I love (and hate) you, Iran. Onderweg verzamelde hij, dankzij de vele ontmoetingen en gesprekken, een schat aan informatie over de lokale cultuur.

In I love (and hate) you, Belgium schetst hij op een humoristische en kritische manier wat België voor hem tot België maakt.

Na Sketch 1 en Sketch 2 is er de langverwachte Sketch 5, oftewel: Man koopt kunst.

Acteur en theatermaker Armin Mola reisde de afgelopen jaren naar verschillende hoeken van ons land met zijn succesvoorstelling I love (and hate) you, Iran. Onderweg verzamelde hij, dankzij de vele ontmoetingen en gesprekken, een schat aan informatie over de lokale cultuur.

In I love (and hate) you, Belgium schetst hij op een humoristische en kritische manier wat België voor hem tot België maakt.

Op 11 mei 2026 is het twintig jaar geleden dat Oulematou Niangadou en Luna Drowart werden vermoord in het centrum van Antwerpen. Een racistische aanslag die littekens naliet in families, gemeenschappen en ver daarbuiten. 

Theatermaker Aminata Demba, die zelf jong haar ouders verloor, is familie van Oulematou Niangadou. De gruwelijke gebeurtenis raakt haar nog steeds diep. Als achttienjarige putte ze hoop uit de gedeelde rouw die ze daarna over de gemeenschappen heen meende te zien. Tot die plots weer verdween. 

Op 11 mei 2026 is het twintig jaar geleden dat Oulematou Niangadou en Luna Drowart werden vermoord in het centrum van Antwerpen. Een racistische aanslag die littekens naliet in families, gemeenschappen en ver daarbuiten. 

Theatermaker Aminata Demba, die zelf jong haar ouders verloor, is familie van Oulematou Niangadou. De gruwelijke gebeurtenis raakt haar nog steeds diep. Als achttienjarige putte ze hoop uit de gedeelde rouw die ze daarna over de gemeenschappen heen meende te zien. Tot die plots weer verdween. 

Op 11 mei 2026 is het twintig jaar geleden dat Oulematou Niangadou en Luna Drowart werden vermoord in het centrum van Antwerpen. Een racistische aanslag die littekens naliet in families, gemeenschappen en ver daarbuiten. 

Theatermaker Aminata Demba, die zelf jong haar ouders verloor, is familie van Oulematou Niangadou. De gruwelijke gebeurtenis raakt haar nog steeds diep. Als achttienjarige putte ze hoop uit de gedeelde rouw die ze daarna over de gemeenschappen heen meende te zien. Tot die plots weer verdween. 

Fictie en realiteit, soms in een wurggreep, soms als een knuffel.

In KAMP wordt propaganda ingezet om de uitsluiting van een bevolkingsgroep te presenteren als de logica zelve. Met de glimlach, in primetime. Tegelijk zien we hoe die burgers op hun beurt verhalen verzinnen en er zo in slagen toch een eigen leefbare werkelijkheid te scheppen. Hoe klein ook.

Fictie en realiteit, soms in een wurggreep, soms als een knuffel.

In KAMP wordt propaganda ingezet om de uitsluiting van een bevolkingsgroep te presenteren als de logica zelve. Met de glimlach, in primetime. Tegelijk zien we hoe die burgers op hun beurt verhalen verzinnen en er zo in slagen toch een eigen leefbare werkelijkheid te scheppen. Hoe klein ook.

Er is het zinken van de stad
Er zijn zij die blijven
Zij die weggaan
Zij die terugkeren
Waar gaan we naartoe
Wat laten we achter

Een bende jongeren groeit op in een stad die traag in de grond wegzakt. Het is maar een paar millimeter per jaar, maar toch voelt het alsof de aarde van onder hun voeten wegvlucht. Dat plaatst elk van hen voor een moeilijke keuze: vertrekken of blijven? Kunnen ze wel vertrekken, of zijn ze veroordeeld om het hier uit te zitten? Terwijl de fundamenten letterlijk wankelen, zoeken de jongeren houvast bij elkaar.

Er is het zinken van de stad
Er zijn zij die blijven
Zij die weggaan
Zij die terugkeren
Waar gaan we naartoe
Wat laten we achter

Een bende jongeren groeit op in een stad die traag in de grond wegzakt. Het is maar een paar millimeter per jaar, maar toch voelt het alsof de aarde van onder hun voeten wegvlucht. Dat plaatst elk van hen voor een moeilijke keuze: vertrekken of blijven? Kunnen ze wel vertrekken, of zijn ze veroordeeld om het hier uit te zitten? Terwijl de fundamenten letterlijk wankelen, zoeken de jongeren houvast bij elkaar.

Na zijn jeugd reisde David Labi de halve wereld rond, op zoek naar avontuur en goedkope
kicks. Vandaag is hij nuchter en staat hij voor de grootste uitdaging van zijn leven: een kind,

La Puta Tierra, Spaans voor ‘de vervloekte aarde’, wil een stem geven aan een generatie in spreidstand, die zowel geworteld is in de thuiscultuur van haar ouders als die van het land waarin ze is geboren. Een groep jongeren van uiteenlopende achtergronden maken van de bühne een brave space waar ze via woord, beeld, klank en beweging de complexiteit van hun identiteiten uit kunnen drukken.

Deze voorstelling is woede en zachtheid door elkaar, uit liefde voor en bekommernis om de moeder, de aarde en hoe wij met haar en met elkaar omgaan.

La Puta Tierra, Spaans voor ‘de vervloekte aarde’, wil een stem geven aan een generatie in spreidstand, die zowel geworteld is in de thuiscultuur van haar ouders als die van het land waarin ze is geboren. Een groep jongeren van uiteenlopende achtergronden maken van de bühne een brave space waar ze via woord, beeld, klank en beweging de complexiteit van hun identiteiten uit kunnen drukken.

Deze voorstelling is woede en zachtheid door elkaar, uit liefde voor en bekommernis om de moeder, de aarde en hoe wij met haar en met elkaar omgaan.

Laura van Dolron omschrijft haar werk als ‘stand-up pilosophy’. Toen ze een kindje verloor twaalf jaar geleden maakte ze Liefhebben, een voorstelling die ze sindsdien minstens een keer per jaar speelt als moment voor de liefde in ons hart, en voor hen die we missen.

Na Liefhebben is Laura inmiddels veel nieuwe vormen van liefde tegengekomen, die ze nu verzamelt in een nieuw deel. In Liefhebben II nodigt ze haar publiek uit om stil te staan, te durven huilen, te durven zwijgen, te durven lachen en te durven liefhebben.

Over vaders, zonen en wat we hadden moeten zeggen terwijl we efkes afgeleid waren.

”Dus ge ging een aanwezige vader zijn.
Belofte aan uzelf.
En het volgende wat ge uzelf ziet doen, is uiteengaan met de moeder van uw kinderen.
Plots zijt ge nog maar half aanwezig.
Week om week.
En die formule blijft ge herhalen, tot ge ineens een kind afzet om te gaan studeren in Praag.
Uw laatste kind, uw jongske.
En ge wuift.
En dan?
Dan hebt ge 900 km de tijd om u af te vragen hoe aanwezig ge zélf zijt geweest.”

Over vaders, zonen en wat we hadden moeten zeggen terwijl we efkes afgeleid waren.

”Dus ge ging een aanwezige vader zijn.
Belofte aan uzelf.
En het volgende wat ge uzelf ziet doen, is uiteengaan met de moeder van uw kinderen.
Plots zijt ge nog maar half aanwezig.
Week om week.
En die formule blijft ge herhalen, tot ge ineens een kind afzet om te gaan studeren in Praag.
Uw laatste kind, uw jongske.
En ge wuift.
En dan?
Dan hebt ge 900 km de tijd om u af te vragen hoe aanwezig ge zélf zijt geweest.”

Mira Bryssinck verkent met het intieme Iemands zus de impact van een beperking op het gezinsleven. Aan de hand van interviews met mensen met een beperking en hun siblings, intieme gesprekken met familieleden, knipsels uit oude plakboeken en sprekend documentairemateriaal onderzoekt Bryssinck de grijze zones tussen zorg krijgen en zorg dragen en hoe dit relaties vormgeeft.

In Big Deal fileert SKaGeN onze tijd en schetst het collectief een nietsontziend portret van wie we zijn geworden, een kwarteeuw ver in het nieuwe millennium.

In Big Deal fileert SKaGeN onze tijd en schetst het collectief een nietsontziend portret van wie we zijn geworden, een kwarteeuw ver in het nieuwe millennium.

In Big Deal fileert SKaGeN onze tijd en schetst het collectief een nietsontziend portret van wie we zijn geworden, een kwarteeuw ver in het nieuwe millennium.

Deze voorstelling werd helaas verplaatst. De nieuwe speeldatum wordt binnenkort aangekondigd.

Deze voorstelling werd helaas verplaatst. De nieuwe speeldatum wordt binnenkort aangekondigd.

In Oui. Non. Attention. vraagt een groep van tien jonge acrobaten je aandacht voor … aandacht. Niet alleen de op-het-puntje-van-je-stoel aandacht voor adembenemende dingen als driehoog op elkaar staan of een spectaculaire val die nét goed afloopt. Maar ook aandacht voor de blik, de ademhaling, de aarzeling misschien die eraan voorafgaan. Aandachtige oplettendheid. Zorgzame concentratie.

Het enige wat je nooit ontnomen kan worden is de keuze om ondanks alles vreugdevol te blijven.

WIJ DANSEN SAMEN IN HET LICHT VAN DE NOODUITGANG

Vijf verdwaalde figuren staan op het punt om het leven zoals ze dat kennen achter zich te laten, te vertrekken en nooit meer terug te komen. Ze zoeken bij elkaar naar plezier, troost en hopen op verlossing. In hun ontmoeting ontketenen ze elkaars innerlijke idioot. In hun rebellie worden ze vooral meesters in het doen alsof de wereld niet bestaat. Want hoe is verzet mogelijk vanuit een positie van comfort?

Het enige wat je nooit ontnomen kan worden is de keuze om ondanks alles vreugdevol te blijven.

WIJ DANSEN SAMEN IN HET LICHT VAN DE NOODUITGANG

Vijf verdwaalde figuren staan op het punt om het leven zoals ze dat kennen achter zich te laten, te vertrekken en nooit meer terug te komen. Ze zoeken bij elkaar naar plezier, troost en hopen op verlossing. In hun ontmoeting ontketenen ze elkaars innerlijke idioot. In hun rebellie worden ze vooral meesters in het doen alsof de wereld niet bestaat. Want hoe is verzet mogelijk vanuit een positie van comfort?

Het enige wat je nooit ontnomen kan worden is de keuze om ondanks alles vreugdevol te blijven.

WIJ DANSEN SAMEN IN HET LICHT VAN DE NOODUITGANG

Vijf verdwaalde figuren staan op het punt om het leven zoals ze dat kennen achter zich te laten, te vertrekken en nooit meer terug te komen. Ze zoeken bij elkaar naar plezier, troost en hopen op verlossing. In hun ontmoeting ontketenen ze elkaars innerlijke idioot. In hun rebellie worden ze vooral meesters in het doen alsof de wereld niet bestaat. Want hoe is verzet mogelijk vanuit een positie van comfort?

Tromgeroffel… Een deur gaat open, een schijnwerper gaat aan en een acteur komt op. Een lachband start. En daar is hij dan eindelijk. Met niets meer dan een microfoon, een kruk en een glaasje water begint Elias aan zijn allereerste comedy-avond. 
Tenminste, dat was het plan. Maar het begint al bij de opkomst: Elias raakt verstrikt in een eindeloze reeks gordijnen en doeken nog voordat hij het publiek überhaupt heeft bereikt. En als hij er dan eindelijk staat, blijkt de werkelijkheid weerbarstiger dan de droom. 

Traum is de tweede voorstelling van Roeshoofd, het gezelschap rond Simon De Vos en Lukas Bulteel. Voor deze nieuwe creatie laten ze zich inspireren door de cult graphic novel Maus van Art Spiegelman. 

Voetvolk viert twintig jaar artistieke expressie en avontuur. Gedurende die tijd creëerden ze 15 performances en toerden ze in meer dan 100 steden in zo’n 35 landen. In 2027 is Voetvolk aan zijn twintigste verjaardag toe. Ter ere hiervan presenteert het dansgezelschap de groepsperformance Impressions #1 in De Studio.