Wat kwam er eerst: het lichaam of het ritme?

Twee figuren proberen te functioneren. Ze optimaliseren, herhalen, versnellen. Hun dagen verlopen volgens de logica van een simulatie waarin niets verloren mag gaan en elke beweging een doel moet dienen. Tot hun lichamen uit de maat beginnen te vallen.

Na Sketch 1 en Sketch 2 is er de langverwachte Sketch 5, oftewel: Man koopt kunst.

De Arabische volbloed
die weet
dat ze sterven moet
 

Is een waan
v oor s telling
over alle
en nog niks 
in ieder geval
cheval
het zal je behagen

Voi
la

Dit zullen mijn laatste
lees bare on zinnen zijn
voor ik huil end
een af ge ransel de 
Prinses Placehbo 
om de hals vliegen zal
om ver volg ends
eeuwig geeuwig in te storten

De Arabische volbloed
die weet
dat ze sterven moet
 

Is een waan
v oor s telling
over alle
en nog niks 
in ieder geval
cheval
het zal je behagen

Voi
la

Dit zullen mijn laatste
lees bare on zinnen zijn
voor ik huil end
een af ge ransel de 
Prinses Placehbo 
om de hals vliegen zal
om ver volg ends
eeuwig geeuwig in te storten

Na Sketch 1 en Sketch 2 is er de langverwachte Sketch 5, oftewel: Man koopt kunst.

Wat kwam er eerst: het lichaam of het ritme?

Twee figuren proberen te functioneren. Ze optimaliseren, herhalen, versnellen. Hun dagen verlopen volgens de logica van een simulatie waarin niets verloren mag gaan en elke beweging een doel moet dienen. Tot hun lichamen uit de maat beginnen te vallen.

Na Oude Meesters is Houthakken de tweede in de reeks monologues-à-deux gebaseerd op prozawerk van Thomas Bernhard. Twee figuren spreken elkaar tegen, vullen elkaar aan, maken een karikatuur van de ander en ten slotte van zichzelf. Dat is de komedie. Maar ook de tragedie. Kris Van Trier en Vincent Van den Berg (’t Barre Land) bewerken en spelen opnieuw samen. Twee rasacteurs, twee fauteuils, een steengoede tekst en een kom hete aardappelsoep.

Een leraar gaat op bezoek bij een jongen die niet meer naar school komt. De moeder van de jongen is namelijk ernstig ziek. Als de leraar hen vertelt dat hij met een groep studenten op reis gaat om ver over de bergen een medicijn te gaan halen, besluit de jongen om mee te gaan. De leraar verwittigt de jongen dat de Grote Traditie wil dat als hij die zware bergtocht niet volhoudt, hij in het dal wordt geworpen.

Directeur Duchattelet heeft alles op orde. Een goed draaiend bedrijf, een comfortabel leven, een huwelijk uit gewoonte. Tot een avond in het theater alles laat kantelen. Wanneer hij mevrouw Dumas ziet schitteren als Hamlet, wordt hij onverwacht geraakt. Nieuwsgierigheid groeit uit tot verlangen. Hij wil dichter bij haar komen en schrijft zich in voor Engelse lessen… bij haar.

Een leraar gaat op bezoek bij een jongen die niet meer naar school komt. De moeder van de jongen is namelijk ernstig ziek. Als de leraar hen vertelt dat hij met een groep studenten op reis gaat om ver over de bergen een medicijn te gaan halen, besluit de jongen om mee te gaan. De leraar verwittigt de jongen dat de Grote Traditie wil dat als hij die zware bergtocht niet volhoudt, hij in het dal wordt geworpen.

Een leraar gaat op bezoek bij een jongen die niet meer naar school komt. De moeder van de jongen is namelijk ernstig ziek. Als de leraar hen vertelt dat hij met een groep studenten op reis gaat om ver over de bergen een medicijn te gaan halen, besluit de jongen om mee te gaan. De leraar verwittigt de jongen dat de Grote Traditie wil dat als hij die zware bergtocht niet volhoudt, hij in het dal wordt geworpen.

Directeur Duchattelet heeft alles op orde. Een goed draaiend bedrijf, een comfortabel leven, een huwelijk uit gewoonte. Tot een avond in het theater alles laat kantelen. Wanneer hij mevrouw Dumas ziet schitteren als Hamlet, wordt hij onverwacht geraakt. Nieuwsgierigheid groeit uit tot verlangen. Hij wil dichter bij haar komen en schrijft zich in voor Engelse lessen… bij haar.

Na Sketch 1 en Sketch 2 is er de langverwachte Sketch 5, oftewel: Man koopt kunst.

Directeur Duchattelet heeft alles op orde. Een goed draaiend bedrijf, een comfortabel leven, een huwelijk uit gewoonte. Tot een avond in het theater alles laat kantelen. Wanneer hij mevrouw Dumas ziet schitteren als Hamlet, wordt hij onverwacht geraakt. Nieuwsgierigheid groeit uit tot verlangen. Hij wil dichter bij haar komen en schrijft zich in voor Engelse lessen… bij haar.

Na Oude Meesters is Houthakken de tweede in de reeks monologues-à-deux gebaseerd op prozawerk van Thomas Bernhard. Twee figuren spreken elkaar tegen, vullen elkaar aan, maken een karikatuur van de ander en ten slotte van zichzelf. Dat is de komedie. Maar ook de tragedie. Kris Van Trier en Vincent Van den Berg (’t Barre Land) bewerken en spelen opnieuw samen. Twee rasacteurs, twee fauteuils, een steengoede tekst en een kom hete aardappelsoep.

Big Mouse Kids Drama Group uit Macau presenteert een voorstelling gebaseerd op The Monster van de Hongaarse schrijfster Ágota Kristóf. Een sombere fabel over menselijk verlangen en vernietiging.

Big Mouse Kids Drama Group uit Macau presenteert een voorstelling gebaseerd op The Monster van de Hongaarse schrijfster Ágota Kristóf. Een sombere fabel over menselijk verlangen en vernietiging.

Gay-Rire is een toneelstuk waarin zang en dans zijn geïntegreerd. Het verhaal speelt zich af aan het einde van de jaren tachtig en het begin van de jaren negentig in een conversiekamp voor jonge homoseksuele mannen en vrouwen, dat beweert hen te kunnen ‘genezen’. Tussen hun twijfels, vertrouwelijke gesprekken, geweld, gevoelens en emoties groeien de protagonisten op in dit ongezonde universum.

Gay-Rire is een toneelstuk waarin zang en dans zijn geïntegreerd. Het verhaal speelt zich af aan het einde van de jaren tachtig en het begin van de jaren negentig in een conversiekamp voor jonge homoseksuele mannen en vrouwen, dat beweert hen te kunnen ‘genezen’. Tussen hun twijfels, vertrouwelijke gesprekken, geweld, gevoelens en emoties groeien de protagonisten op in dit ongezonde universum.

Voor de voorstelling Family heeft theatermaker Louis Janssens vier spelers van verschillende generaties uitgenodigd om samen met hem op scène te staan. Ze vertellen verhalen, stellen vragen en zoeken troost, steun en herkenning bij elkaar. Het gaat over hoe familiebanden ons verbinden en hoe die onze levens onontkoombaar bepalen. Over bloedfamilie en gekozen familie. Over ouders, kinderen, opgroeien en de angst om alleen achter te blijven. De spelers staan als zichzelf op scène, maar lijken doorheen de voorstelling ook steeds meer elkaars familie te worden. 

Geselecteerd voor het TheaterFestival 2026
Uit het rapport van de WijkJury: "Wat deze voorstelling volgens de jury bijzonder maakt, is het maatschappelijke belang en het wederzijdse respect in het stuk. Iemand zei: “Je staat niet bij dit soort verhalen stil, tot je er zelf in zit.” “Dit moet gehoord worden! Want zoveel mensen maken dit dagelijks mee!". 
Afspraak op vrijdag 11 september om 20u30 en zaterdag 12 september om 16u in de Beursschouwburg! 

De dame en de eenhoorn is een van de meest fascinerende wandtapijtenreeksen uit de 15de eeuw. Het kunstwerk wordt beschouwd als een allegorie op de vijf zintuigen, maar omvat zes tapijten. Het sluitstuk van de reeks verwijst naar een mysterieus zintuig - het zogenoemde ‘zintuig van het hart’. 

Vanuit deze historische verbeelding onderzoekt Hypersenses de zintuiglijke ervaring van vandaag. In een tijd van overprikkeling en mentale ruis nodigt deze multisensoriële muziekperformance uit om aandachtig stil te staan bij wat we ervaren. 

De dame en de eenhoorn is een van de meest fascinerende wandtapijtenreeksen uit de 15de eeuw. Het kunstwerk wordt beschouwd als een allegorie op de vijf zintuigen, maar omvat zes tapijten. Het sluitstuk van de reeks verwijst naar een mysterieus zintuig - het zogenoemde ‘zintuig van het hart’. 

Vanuit deze historische verbeelding onderzoekt Hypersenses de zintuiglijke ervaring van vandaag. In een tijd van overprikkeling en mentale ruis nodigt deze multisensoriële muziekperformance uit om aandachtig stil te staan bij wat we ervaren. 

De dame en de eenhoorn is een van de meest fascinerende wandtapijtenreeksen uit de 15de eeuw. Het kunstwerk wordt beschouwd als een allegorie op de vijf zintuigen, maar omvat zes tapijten. Het sluitstuk van de reeks verwijst naar een mysterieus zintuig - het zogenoemde ‘zintuig van het hart’. 

Vanuit deze historische verbeelding onderzoekt Hypersenses de zintuiglijke ervaring van vandaag. In een tijd van overprikkeling en mentale ruis nodigt deze multisensoriële muziekperformance uit om aandachtig stil te staan bij wat we ervaren. 

Ik ben Britney, 
Britney Spears.
Ik ben Britney Spears
Ik bedoel: 
I am Britney Spears
I know.. 
Ik weet hoe het is om Britney te zijn omdat ik Britney ben. 
Britney Spears! 
Echt.
Whatever.

Ik ben Britney, 
Britney Spears.
Ik ben Britney Spears
Ik bedoel: 
I am Britney Spears
I know.. 
Ik weet hoe het is om Britney te zijn omdat ik Britney ben. 
Britney Spears! 
Echt.
Whatever.

Average Happiness is een theatrale zoektocht naar de impact van statistiek op onze beleving van geluk en zingeving. Het neurotische alter ego van Bas Vanderschoot bouwt met spreadsheets, grafieken en formules een absurde digitale wereld die langzaam losraakt van de realiteit. Tijdens zijn tocht door the chart of darkness ontmoet hij vreemde figuren die hem telkens weer van het pad naar zingeving afleiden.

Average Happiness is een theatrale zoektocht naar de impact van statistiek op onze beleving van geluk en zingeving. Het neurotische alter ego van Bas Vanderschoot bouwt met spreadsheets, grafieken en formules een absurde digitale wereld die langzaam losraakt van de realiteit. Tijdens zijn tocht door the chart of darkness ontmoet hij vreemde figuren die hem telkens weer van het pad naar zingeving afleiden.

‘Kizuna’ is het Japanse woord voor verbinding. Maar ook voor obstructie en hinderpaal. Die dubbele
betekenis maakt het interessant. Vandaag de dag zijn we voortdurend geconnecteerd. Met Jan en
alleman. Met Leen en iedereen. Het internet gaat steeds sneller en staat steeds voller met informatie.
Maar zijn we wel echt zo verbonden met elkaar?

Ondertussen groeit onder onze voeten een netwerk waar we geen weet van hebben. Een netwerk
van onzichtbare draadjes dat ondergronds alle bomen, planten en paddenstoelen verbindt. Je zou het

Roy volgens ChatGPT 

Talent: Roy wordt geprezen om zijn sterke tekstuele en muzikale kwaliteiten.
Stijl: Zijn optredens worden gekenmerkt door een absurde, verhalende stijl.
Prestatie: Hij won de dubbel (jury- en publieksprijs van het 29ste Leids Cabaretfestival), wat zijn brede aantrekkingskracht toonde.
Achtergrond: Als Vlaamse deelnemer bracht hij een frisse, ietwat eigenaardige sfeer naar het Nederlandse cabaretfestival.

Wie zijn wij om ChatGPT tegen te spreken? 

Roy volgens ChatGPT 

Talent: Roy wordt geprezen om zijn sterke tekstuele en muzikale kwaliteiten.
Stijl: Zijn optredens worden gekenmerkt door een absurde, verhalende stijl.
Prestatie: Hij won de dubbel (jury- en publieksprijs van het 29ste Leids Cabaretfestival), wat zijn brede aantrekkingskracht toonde.
Achtergrond: Als Vlaamse deelnemer bracht hij een frisse, ietwat eigenaardige sfeer naar het Nederlandse cabaretfestival.

Wie zijn wij om ChatGPT tegen te spreken? 

Een goochelaar met niets in de handen en (bijna) niets in de mouwen. Hij doet iets met boter, iets met foto’s uit kranten en iets met een banaan en een appelsien. Het zou je plezier bederven als je weet hoe het afloopt.

Een goochelaar met niets in de handen en (bijna) niets in de mouwen. Hij doet iets met boter, iets met foto’s uit kranten en iets met een banaan en een appelsien. Het zou je plezier bederven als je weet hoe het afloopt.

Love?
Baby, that ain’t love.
That’s just dopamine.
Your brain ain’t looking for love,
it’s looking for more.
More clicks, more pics, more kicks.
More. More. More.

Dopamine is een verhaal van een man die wordt opgeslokt door de digitale wereld en terechtkomt in een obscure nachtmerrie waar de grenzen tussen droom en realiteit vervagen. Waar zwaartekracht niet bestaat en objecten een eigen leven leiden.

Love?
Baby, that ain’t love.
That’s just dopamine.
Your brain ain’t looking for love,
it’s looking for more.
More clicks, more pics, more kicks.
More. More. More.

Dopamine is een verhaal van een man die wordt opgeslokt door de digitale wereld en terechtkomt in een obscure nachtmerrie waar de grenzen tussen droom en realiteit vervagen. Waar zwaartekracht niet bestaat en objecten een eigen leven leiden.

In zijn (voorlopig) eeuwige zoektocht naar het vinden van het Verhaal der Verhalen, attaqueert oerverteller Thomas Dudkiewicz zijn never ending story in zijn nieuwe solo The Last Chapters. Een existentiële, immersieve ervaring waarin een verhalenverteller in het hoofd duikt van de comateuze acteur ‘Thomas’, om hem in een laatste wanhoopspoging weer bij bewustzijn te brengen. De storyteller sleurt Thomas mee in een persoonlijke odyssee langs de rafelranden van de verbeelding en het Zelf. In het onderbewuste heerst chaos, in het verhalende huist orde.

Schrijfster, actrice en regisseur Luna Schepens presenteert haar nieuwe voorstelling, geïnspireerd door Barbara Buttrick, de legendarische bokser die in de jaren vijftig het vrouwenboksen op de kaart zette. 

Twee figuren stellen elkaar vragen over de vele soorten pijn en onzekerheid die je in het leven kunt ervaren. Zijn we getuige van een artistiek nagesprek? Een interview? Een therapiesessie? 

Twee figuren stellen elkaar vragen over de vele soorten pijn en onzekerheid die je in het leven kunt ervaren. Zijn we getuige van een artistiek nagesprek? Een interview? Een therapiesessie? 

Na Sketch 1 en Sketch 2 is er de langverwachte Sketch 5, oftewel: Man koopt kunst.

Acteur en theatermaker Armin Mola reisde de afgelopen jaren naar verschillende hoeken van ons land met zijn succesvoorstelling I love (and hate) you, Iran. Onderweg verzamelde hij, dankzij de vele ontmoetingen en gesprekken, een schat aan informatie over de lokale cultuur.

In I love (and hate) you, Belgium schetst hij op een humoristische en kritische manier wat België voor hem tot België maakt.

Na Sketch 1 en Sketch 2 is er de langverwachte Sketch 5, oftewel: Man koopt kunst.

Acteur en theatermaker Armin Mola reisde de afgelopen jaren naar verschillende hoeken van ons land met zijn succesvoorstelling I love (and hate) you, Iran. Onderweg verzamelde hij, dankzij de vele ontmoetingen en gesprekken, een schat aan informatie over de lokale cultuur.

In I love (and hate) you, Belgium schetst hij op een humoristische en kritische manier wat België voor hem tot België maakt.

Fictie en realiteit, soms in een wurggreep, soms als een knuffel.

In KAMP wordt propaganda ingezet om de uitsluiting van een bevolkingsgroep te presenteren als de logica zelve. Met de glimlach, in primetime. Tegelijk zien we hoe die burgers op hun beurt verhalen verzinnen en er zo in slagen toch een eigen leefbare werkelijkheid te scheppen. Hoe klein ook.

Fictie en realiteit, soms in een wurggreep, soms als een knuffel.

In KAMP wordt propaganda ingezet om de uitsluiting van een bevolkingsgroep te presenteren als de logica zelve. Met de glimlach, in primetime. Tegelijk zien we hoe die burgers op hun beurt verhalen verzinnen en er zo in slagen toch een eigen leefbare werkelijkheid te scheppen. Hoe klein ook.

Er is het zinken van de stad
Er zijn zij die blijven
Zij die weggaan
Zij die terugkeren
Waar gaan we naartoe
Wat laten we achter

Een bende jongeren groeit op in een stad die traag in de grond wegzakt. Het is maar een paar millimeter per jaar, maar toch voelt het alsof de aarde van onder hun voeten wegvlucht. Dat plaatst elk van hen voor een moeilijke keuze: vertrekken of blijven? Kunnen ze wel vertrekken, of zijn ze veroordeeld om het hier uit te zitten? Terwijl de fundamenten letterlijk wankelen, zoeken de jongeren houvast bij elkaar.

Er is het zinken van de stad
Er zijn zij die blijven
Zij die weggaan
Zij die terugkeren
Waar gaan we naartoe
Wat laten we achter

Een bende jongeren groeit op in een stad die traag in de grond wegzakt. Het is maar een paar millimeter per jaar, maar toch voelt het alsof de aarde van onder hun voeten wegvlucht. Dat plaatst elk van hen voor een moeilijke keuze: vertrekken of blijven? Kunnen ze wel vertrekken, of zijn ze veroordeeld om het hier uit te zitten? Terwijl de fundamenten letterlijk wankelen, zoeken de jongeren houvast bij elkaar.

Na zijn jeugd reisde David Labi de halve wereld rond, op zoek naar avontuur en goedkope
kicks. Vandaag is hij nuchter en staat hij voor de grootste uitdaging van zijn leven: een kind,

La Puta Tierra, Spaans voor ‘de vervloekte aarde’, wil een stem geven aan een generatie in spreidstand, die zowel geworteld is in de thuiscultuur van haar ouders als die van het land waarin ze is geboren. Een groep jongeren van uiteenlopende achtergronden maken van de bühne een brave space waar ze via woord, beeld, klank en beweging de complexiteit van hun identiteiten uit kunnen drukken.

Deze voorstelling is woede en zachtheid door elkaar, uit liefde voor en bekommernis om de moeder, de aarde en hoe wij met haar en met elkaar omgaan.

La Puta Tierra, Spaans voor ‘de vervloekte aarde’, wil een stem geven aan een generatie in spreidstand, die zowel geworteld is in de thuiscultuur van haar ouders als die van het land waarin ze is geboren. Een groep jongeren van uiteenlopende achtergronden maken van de bühne een brave space waar ze via woord, beeld, klank en beweging de complexiteit van hun identiteiten uit kunnen drukken.

Deze voorstelling is woede en zachtheid door elkaar, uit liefde voor en bekommernis om de moeder, de aarde en hoe wij met haar en met elkaar omgaan.

Over vaders, zonen en wat we hadden moeten zeggen terwijl we efkes afgeleid waren.

”Dus ge ging een aanwezige vader zijn.
Belofte aan uzelf.
En het volgende wat ge uzelf ziet doen, is uiteengaan met de moeder van uw kinderen.
Plots zijt ge nog maar half aanwezig.
Week om week.
En die formule blijft ge herhalen, tot ge ineens een kind afzet om te gaan studeren in Praag.
Uw laatste kind, uw jongske.
En ge wuift.
En dan?
Dan hebt ge 900 km de tijd om u af te vragen hoe aanwezig ge zélf zijt geweest.”

Over vaders, zonen en wat we hadden moeten zeggen terwijl we efkes afgeleid waren.

”Dus ge ging een aanwezige vader zijn.
Belofte aan uzelf.
En het volgende wat ge uzelf ziet doen, is uiteengaan met de moeder van uw kinderen.
Plots zijt ge nog maar half aanwezig.
Week om week.
En die formule blijft ge herhalen, tot ge ineens een kind afzet om te gaan studeren in Praag.
Uw laatste kind, uw jongske.
En ge wuift.
En dan?
Dan hebt ge 900 km de tijd om u af te vragen hoe aanwezig ge zélf zijt geweest.”

Mira Bryssinck verkent met het intieme Iemands zus de impact van een beperking op het gezinsleven. Aan de hand van interviews met mensen met een beperking en hun siblings, intieme gesprekken met familieleden, knipsels uit oude plakboeken en sprekend documentairemateriaal onderzoekt Bryssinck de grijze zones tussen zorg krijgen en zorg dragen en hoe dit relaties vormgeeft.

In Big Deal fileert SKaGeN onze tijd en schetst het collectief een nietsontziend portret van wie we zijn geworden, een kwarteeuw ver in het nieuwe millennium.

In Big Deal fileert SKaGeN onze tijd en schetst het collectief een nietsontziend portret van wie we zijn geworden, een kwarteeuw ver in het nieuwe millennium.

In Big Deal fileert SKaGeN onze tijd en schetst het collectief een nietsontziend portret van wie we zijn geworden, een kwarteeuw ver in het nieuwe millennium.

Tromgeroffel… Een deur gaat open, een schijnwerper gaat aan en een acteur komt op. Een lachband start. En daar is hij dan eindelijk. Met niets meer dan een microfoon, een kruk en een glaasje water begint Elias aan zijn allereerste comedy-avond. 
Tenminste, dat was het plan. Maar het begint al bij de opkomst: Elias raakt verstrikt in een eindeloze reeks gordijnen en doeken nog voordat hij het publiek überhaupt heeft bereikt. En als hij er dan eindelijk staat, blijkt de werkelijkheid weerbarstiger dan de droom. 

Traum is de tweede voorstelling van Roeshoofd, het gezelschap rond Simon De Vos en Lukas Bulteel. Voor deze nieuwe creatie laten ze zich inspireren door de cult graphic novel Maus van Art Spiegelman.